ریختهگری یکی از مهمترین روشهای شکلدهی فلزات است که طی آن، فلز مذاب درون قالب ریخته میشود تا پس از سرد شدن، شکل مورد نظر را به خود بگیرد. این فرآیند برای تولید قطعات فلزی با اشکال پیچیده، وزن زیاد یا تیراژ بالا بسیار مناسب است. ریختهگری قدمتی چند هزار ساله دارد و از دوران باستان تاکنون در تمدنهای مختلف مورد استفاده قرار گرفته است.
فرآیند ریختهگری معمولاً با طراحی قطعه و انتخاب نوع فلز یا آلیاژ آغاز میشود. سپس با ساخت یک مدل اولیه، قالبسازی انجام میگیرد. قالب میتواند از ماسه، فلز یا مواد نسوز دیگر ساخته شود. بعد از آن، فلز در کورههای مخصوص ذوب شده و درون قالب ریخته میشود. پس از خنک شدن و انجماد، قطعه از قالب خارج شده و عملیات تمیزکاری و پرداخت روی آن انجام میشود.
ریختهگری روشهای متنوعی دارد. برخی از رایجترین آنها شامل ریختهگری ماسهای، دقیق، تحت فشار و گریز از مرکز است. هر کدام از این روشها کاربردهای خاص خود را دارند و بسته به نوع قطعه، تیراژ تولید و ویژگیهای فنی انتخاب میشوند.
از مزایای ریختهگری میتوان به توانایی تولید قطعات بزرگ و پیچیده، استفاده از انواع فلزات، و صرفهجویی در هزینه و زمان تولید اشاره کرد. با این حال، چالشهایی مانند ایجاد ترک، تخلخل یا تغییر شکل حین سرد شدن نیز وجود دارد که نیازمند کنترل دقیق دما، زمان و طراحی قالب است.
امروزه ریختهگری یکی از ارکان اصلی صنایع مختلف مانند خودروسازی، هوافضا، انرژی و پزشکی به شمار میرود و نقش مهمی در توسعه فناوری ایفا میکند.
