ریختهگری یکی از قدیمیترین روشهای شکلدهی فلزات است که تاریخچه آن به هزاران سال قبل بازمیگردد. این فن، ابتدا در تمدنهای باستانی مانند مصر، بینالنهرین، هند و چین توسعه یافت. شواهد باستانشناسی نشان میدهد که انسانها حدود ۳۰۰۰ سال پیش از میلاد، برای ساخت ابزار، زیورآلات و تندیسها از روشهای ابتدایی ریختهگری استفاده میکردند. یکی از قدیمیترین نمونههای شناختهشده، مجسمهی برنزی «رقصندهی کوچک» متعلق به تمدن درهی سند است.
در مصر باستان، ریختهگری برنز برای ساخت مجسمههای خدایان و ابزارهای جنگی رایج بود. همزمان، در بینالنهرین و ایران باستان نیز از این روش برای تولید ظروف و اشیای زینتی استفاده میشد. ایرانیان در دورهی هخامنشی و ساسانی در صنعت ریختهگری بسیار پیشرفته بودند و آثاری مانند جامها، پیکرهها و سلاحها گواهی بر مهارت آنان در این زمینه است.
در یونان و روم باستان، ریختهگری بیشتر در هنر و ساخت تندیسهای برنزی کاربرد داشت. در قرون وسطی، این هنر در اروپا برای ساخت ناقوس، توپ جنگی و قطعات کلیسایی استفاده میشد. با ورود به دوران رنسانس، توجه به هنر و صنعت ریختهگری دوباره اوج گرفت.
در قرن هجدهم و با شروع انقلاب صنعتی، ریختهگری به صورت صنعتی و با استفاده از کورههای پیشرفتهتر دنبال شد. در این دوره، تولید انبوه قطعات فلزی برای ماشینآلات، کشتیها و راهآهن آغاز شد. با پیشرفت علم مواد و تکنولوژی، روشهای نوینی همچون ریختهگری دقیق، ریختهگری تحت فشار و ریختهگری پیوسته ابداع شدند.
امروزه ریختهگری یکی از پایههای صنایع مدرن محسوب میشود و در صنایع خودروسازی، هوافضا، پزشکی و انرژی کاربرد گستردهای دارد. سیر تحول این صنعت از روشهای ابتدایی تا فناوریهای پیشرفتهی امروزی، نشاندهندهی اهمیت و نقش کلیدی آن در توسعه تمدن بشری است.
